สวัสดีครับ

 

ว่าจะอัพ สเปซ ตั้ง หลายวันนละ แต่วันพรุ่งนี้ ว่าง เลย จัดการเลยละกันนะ

 

เมื่อ อาทิตย์ที่แล้วไป ภาคสนามมา ที่นั่น เป็นที่ไกล จาก ตัวเมืองบ้านเราประมาณ 3 ชม

 

มานคือ "อมก๋อย"  

 

ครับ มานคือแหล่งของแบบสอบถามที่เรา ทำนั่นแร่ะ เราทำงานเกี่ยวกับ ตรวจเอกสาร ที่ทีม

 

สัมภาษณ์ ส่งมา ว่าไปแล้ว เราก็เคยอยากทำเหมือนกัน แต่ ทำไม่ได้อ่ะ เพราะอะไร อ่ะเหรอ

 

เราพูดภาษากะเหรี่ยง ไม่เป็น น่ะ สิ ถ้า เราพูดเป็น บางที การมีประสบการณ์ ในที่ๆ เราไม่น่ามี

 

โอกาส ได้ไป มันก้อน่าสนใจ ใช่มั้ยครับ

 

เมื่อวันพฤหัสที่แล้ว เราก้อเดินทางไปที่นั่น ด้วยรถ 4 wheel ของ แม่มะปราง ผู้ริเริ่มโครงการ

 

เมื่อประมาน 7 โมงเช้า เราก้อออกเดิน ทาง จาก สถาบันวิจัย สังคม ครับ

 

อย่างที่บอก ใช้เวลา 3 ชม. มานคงน่าเบื่อ เวิ่นเว่อ น่าดู แต่ แปลกฮะ รถคันนี้มีทุกอย่าง

 

ต่อสายhandy มีคาราโอเกะ อย่างกับบ้านเคลื่อนที่ เอ้อเรานั่งข้างหลัง  มีไอ่ไบท์ ปราง ละก้อ พี่วิว

 

คับ ด้วยความที่แต่ละคนแขนขายาว เรย มีอึดอัดเล็กน้อย

 

ระหว่างทาง เราก้อแวะ ร้านอาหาร ร้านนึง แต่ร้านอะไร จำมะได้เหมือนกัน ก้ออร่อยดีนะสำหรับเรา

 

แต่มะปรางคับ ทำหน้า ตุๆ มา ละก้อบอก ว่าบะหมี่หมูแดงมาน เหม็น( สงสัยคงเปนเพราะว่า กินพวกเดียวกัน

 

แล้วรู้สึก ไม่ดี) 5 5 5 แล้วเราก้อเดินทาง กันต่อ ระหว่างทางก้อนั่งไปเม้าไป ซัก 1 ชมกว่า

 

ทุกคนก้อเริ่มหลับไหล แต่เราก้อนั่งฟังเพลงไปเรื่อยๆ อะนะ (อภินันทนาการ จากไอ่ไบท์)

 

....

....

ถึงแล้ว ครับ "อมก๋อย" จริงๆ ว่าไป ในเขตตัวเมือง มานก้อโอเค นะครับ มีทุกอย่างขาย

 

เราทั้งหมด ก้อจอดรถ ที่สาธารณสุข  ก้อเอาของฝากไปให้ ในฐานะ ให้ความร่วมมือ

 

(ไอ่เรื่องพวกนี้ เรามะรุหรอกนะ เราแค่มาเกบแบบสอบถาม ละก้อแก้ให้ ครู ผู้สัมพาด)

 

มันมีปัญหา ครับ คือ จากที่เราตรวจ มากก้อมากโข อยู่ ทำให้เรารู้เลย ว่า ครู พวกนี้

 

มัน make ข้อมูล แย่ครับ เด็กอายุ 11 เดือนมันมีบัตรประชาชน ก้อนั่งเคลียร์กัน

 

จนเที่ยง น้าอ้อย(แม่จุฑา ก้อชวนไป กินข้าวเที่ยงที่ข้างๆ ว่าการอำเภอ ทีแรก ที่เห็นครับ ผมตกใจมาก

 

มานมีอาหารตามสั่งเหมือน ที่ ในเมืองทุกอย่างเลย มีทีวีด้วย กะลังเปิด หนัง

 

"คนไฟบิน" เอ้อผมสั่งผัดไท คับ เพราะเกิด อยากกิน ในสไตล์ ที่ไกลบ้าง โอ่แต่ว่า า อิ่มครับ

 

มันคือเส้นเล็กผัดกับซอสซีอิ้วขาว กับ ซอสหอยนางรม ชัดๆเลย แต่ นะ เราไม่บ่นละ มานไกลนี่

 

มีกินก้อบุญละๆ  เราก้อกลับประมาณ 4โมงครึ่งอ่ะๆ ระหว่างเดินทาง เรา(น่าจะคนเดียว) นั่งร้องเพลงอยุ่

 

หลังรถ ตลอด ทางเลย  มะช่ายอะไรหรอก กลัวหูอื้อ แต่ พี่วิวทำได้ไง อ่ะ ร้องตั้งเสียงดัง แต่หลับได้ตลอดทางเลย

 

ขากลับน้าตุ้ม พาไปกินข้าวเยนกัน ที่ แถวๆ หางดง ขอบคุณ มากกคับ แหะๆๆๆ

 

จบวันนั้น ไป ก้อไปทำเรื่องขอสอบ stat เพราะวานที่ไปเขามีควิส กัน เกือบอิ่ม เหมือนกัน นะเนี่ย

....
....

วันอาทิตย์!!

เป็นวันที่เราตื่นเต้นมากๆ อีกวันนึง เพราะเรามีโอกาสได้เล่นดนตรี ที่ร้านอาหารอีก แล้ว

 

คราวนี้ถือว่า เปนเรื่อง ที่ท้าทาย มาก เพราะ เล่นตาม ที่ เขาขอมา เพลงบางๆเพลง เรายังมะเคยฟังเลย ถ้าเล่นไม่ได้

 

จะทำยังไง... ในใจ ก้อคิดหนัก แต่โชคดี มาก เลย ว่าร้านนั้น ชอบเพลง แนว เดียวกับ เราเลย

 

ที่ประทับใจ ที่สุด คือ เพลง "ดินแดนแห่งความรัก" ชั่ยแล้ว เรารู้สึกอินกับเพลง มาก

 

พึ่งรู้ตัว ว่าพี่ชายตัวเอง มานก้อเสียงดี เหมือนกัน "...ข้ามขอบฟ้าและขุนเขา ข้ามแผ่นน้ำและท้องทะเลกว้างใหญ่

 

....................................................ฉันจะไปหาเธอ...........................................

หมดเรื่อง เล่าแล้วหล่ะ (นี่มานก้อยาวเกินไปละน้าเนี่ย)

 

P.s. ขอบคุณเน่อ ที่ทำให้มีอะไรทำ ในซัมเมอร์ นี้

 

P.s.2 เราไม่มีโอกาสจะได้ออนบ่อยๆ แบบนี้แล้วนะ ออนแต่ก้อไม่ค่อยอยุ่

 

P.s.3 ขอบคุณ พี่ๆ ที่ให้ผม มีโอกาส ได้พิสูจน์ฝีมือ สนุกมากครับ

          หวังว่าจะมีโอกาส ได้เล่นอีก

 

P.s.4 ขอบคุณเวลา ที่ค่อยๆเดินผ่านไป เรากำลังจะก้าวกับคำว่า"ผู้ใหญ่"

 

P.s.5 ขอบคุณไดอารี่ ที่ทำให้เรา ได้จดจำบทเรียน ต่างๆ เพื่อวันข้างหน้า

 

P.s.6 ขอบคุณ ผัดไท อมก๋อย วันนั้นเราคิดอะไรได้มากมาย เรามองโลกในแง่ใหม่แล้ว

 

P.s.7 กู คิดเพื่อนๆ ทุกๆคน สงกรานต์นี้มาเล่นกันนะ เราจะเล่นเผื่อให้นะ พวกที่ไปwork&travel

 

P.s.8 ขอบคุณหลายๆคนที่ มาอ่านของเรานะ เราจะมาอัพบ่อยๆ

 

"คงจะมีรักจริงรออยู่... ที่ดินแดนใดซักแห่ง.."